انجمن علوم و مهندسی منابع آب تحقیقات منابع آب ایران 1735-2347 17 4 2022 02 20 Assessing Adaptive Capacity of the Iranian Water Laws to Environmental Changes ارزیابی ظرفیت سازگاری قوانین آب ایران به تغییرات محیطی 79 100 142876 FA مهسا قطبی زاده دانش‌آموخته مهندسی منابع آب، گروه مهندسی و مدیریت آب دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. علی باقری 1) دانشیار گروه مهندسی و مدیریت آب، دانشگاه تربیت مدرس، 2) پژوهشکده مهندسی و مدیریت آب دانشگاه تربیت مدرس، 3) گروه میان‌رشته‌ای فناوری آب، دانشکده علوم و فناوری‌های میان‌رشته‌ای، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-4518-6884 غلامرضا مدنیان 1) استادیار دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، 2) پژوهشگر حقوق آب و حکمرانی آب، 3) مشاور حقوقی و قراردادها، شرکت مدیریت منابع آب ایران، تهران، ایران. Journal Article 2021 07 09 Water resources systems are constantly changing in all their natural and socio-economic dimensions. So, instead of managing based on predicting the probabilities of various events in the future, inevitably, arrangements must be made for facing the possibility of various phenomena occurring in the future. Therefore, the only option is to base the management of water resources systems on a mechanism for understanding the changes and adapting to them. This type of management, which is based on adaptation to change, is known as adaptive management. One of the main features of an adaptive structure is its institutional adaptive capacity. Therefore, in this article, the adaptive capacity of the Iranian water laws, as part of the formal water institution, will be examined. The evaluation framework used in this research was the adaptive capacity wheel. All water laws of Iran have been analyzed in five legal epochs, including the modern customary epoch, the epoch of private law, the epoch of public law, the epoch of governmentalization of water law, and the epoch of tolerance leading to crisis. For this purpose, the method of qualitative content analysis with quantitative scoring has been used. The results showed that the adaptive capacity of the water laws in each epoch has a relatively negative effect, that is, in the laws of those epochs to deal with the negative effects of the new conditions and adapt to them, there are many gaps that need to be fixed. سیستم­‌های منابع آب در کلیه­ ابعاد طبیعی و اقتصادی-اجتماعی خود دائما در حال تغییر می‌­باشند. درنتیجه به جای مدیریت بر مبنای پیش‌­بینی احتمالات وقایع مختلف در آینده، ناگزیر باید برای امکان وقوع پدیده‌­های گوناگون در آینده تمهیداتی اندیشیده شود. از این رو چاره‌­ای جز این نیست که مدیریت سیستم­‌های منابع آب بر مبنای سازوکاری برای درک تغییرات و انطباق با آن­ها استوار شوند. این مکتب مدیریتی که بر سازگاری با تغییرات مبتنی است تحت عنوان مدیریت سازگار شناخته می­‌شود. یکی از ویژگی‌های اصلی یک ساختار سازگار، ظرفیت سازگاری نهادی آن در مقابل تغییرات می‌باشد. از این رو، در این مقاله ظرفیت سازگاری قوانین آب ایران مورد بررسی قرار گرفته است. چارچوب ارزیابی مورد استفاده در این تحقیق چرخ ظرفیت سازگاری است. در این مقاله، کل قوانین آب کشور ایران در پنج دوره شامل دوره مدرن عرفی، دوره حاکمیت حقوق خصوصی، دوره حاکمیت حقوق عمومی، دوره حکمرانی آب با تکیه بر عنصر دولت، و دوره تساهل منجر به بحران، تحلیل می‌شوند. برای این کار از روش تحلیل محتوای کیفی به همراه امتیازدهی کمی استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهند که ظرفیت سازگاری نهاد رسمی در هر دوره اثر نسبتاً منفی دارد، یعنی در قوانین این دوره­‌ها برای مقابله با اثرات منفی شرایط جدید و سازگاری با آنها، خلاءهایی هست که نیاز به ترمیم دارند. https://www.iwrr.ir/article_142876_9c35666006a0c02207f9ed5569675dd3.pdf