انجمن علوم و مهندسی منابع آب تحقیقات منابع آب ایران 1735-2347 19 3 2023 09 23 A Review of the Rethinking Groundwater Renewability مروری بر سیر بازاندیشی در تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی 212 230 176453 FA هاشم درخشان دانشجوی دکتری آبیاری و زهکشی، گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران. 0000-0002-2102-8884 کامران داوری استاد گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران. 0000-0001-9742-4712 ابوالفضل مساعدی استاد گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران. 0000-0002-9698-5005 Journal Article 2023 03 24 Groundwater management depends on allocation and the correct allocation depends on understanding groundwater renewability. In other words, determining the groundwater renewability is the main foundation for the allocation of these resources. Though many definitions of groundwater renewability are developed, the concept still has ambiguity. In this article, we reviewed the definition of groundwater renewability based on flux, storage and residence time and challenged these old definitions with the more recent ones. The principle of "capture" refers to the effect of pumping on the flux-storage of the aquifer and the groundwater renewability. Recent approaches have combined the "flux-based" and "storage-based" definitions and furthermore related the definition of groundwater renewability to the behavior of human societies and the dynamism of the water uses. The results showed that groundwater renewability is altogether a complex concept which is still to be developed and improved. Also, due to the close relationship between groundwater management and drought management (especially considering of resilience) a new step was added to the steps resulting from this review. This addressed the necessity to take into account the risk of megadroughts and secure a more resilient development. In this framework we showed a better understanding of the trilateral relationship of "capture-renewability-resilience" which is essential for groundwater management. مدیریت آب‌ زیرزمینی وابسته به تخصیص، و تخصیص صحیح وابسته به فهم تجدیدپذیری است. در واقع، تعیین کمیّت ‌تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی، شالوده اصلی تخصیص است. اما علی‌رغم این اهمیت؛ این مفهوم با ابهام روبرو است. در این مقاله، ابتدا تعاریف تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی بر اساس شار طبیعی تغذیه، تخمین حجم انبارش آبخوان و یا دوره جایگزینی آب‌ زیرزمینی مرور گشته است. سپس مفاهیم اخیر در تعریف تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی مبتنی بر اصل «گیرش» (دخالت بشر در بر هم زدن تعادل آب‌ زیرزمینی) نیز مرور و تحلیل قرار گرفته است. اصل «گیرش» اشاره به اثر پمپاژ بر شارش‌-انبارش آبخوان و تجدیدپذیری آن دارد. رویکردهای اخیر، تعاریف «شارش-مبنا» و «انبارش-مبنا» را با یکدیگر ترکیب نموده و همچنین تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی را به پویایی کاربری‌های آب مرتبط نموده‌اند. در مجموع نتایج نشان داد که تجدیدپذیری آب‌ زیرزمینی مفهومی پیچیده بوده، که همچنان در حال توسعه و بهبود است. در انتها به دلیل ارتباط تنگاتنگ مدیریت آب‌ زیرزمینی و مدیریت خشکسالی (به ویژه با توجه به ضرورت تاب‌آوری)، یک گام جدید بر گام‌های حاصل از مرور افزوده شد؛ زیرا ضروری است برای افزایش تاب‌آوری توسعه، ریسک ابرخشکسالی مورد توجه قرار گیرد. چارچوب ارائه شده جدید می‌تواند درک بهتری از ارتباط سه-جانبه «گیرش-تجدیدپذیری- تاب‌آوری» به نمایش بگذارد؛ که توجه به آن برای مدیریت آب‌ زیرزمینی ضروری است https://www.iwrr.ir/article_176453_6631b2ac7fbe9b99719a8d005e8cfe37.pdf